ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2500 ΧΡΟΝΙΑ (Α’ μέρος)

 

Μία απο τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη του 480 π.Χ., έγινε η ναυμαχία της Σαλαμίνας, που αποτελεί την κορωνίδα των νικών των Ελλήνων επί τών Περσών κατά τούς Μηδικους πολέμους, στην προσπάθεια των δεύτερων να κατακτήσουν την πατρίδα μας. Καμαρώνουμε ως λαός για αυτές τις νίκες των προγόνων μας, παρα το ότι επιδεικνύουμε ασέβεια προς την ηρωϊκή αυτοθυσία τους (διότι τί άλλο παρά ασέβεια και βεβήλωση φανερώνει η αδιαφορία και η εγκατάλειψη στη φθορά και την ιστορική λήθη του τύμβου τών Σαλαμινομάχων για χάρη τών συμφερόντων εταιρείας διαλυτήριου πλοίων στη Σαλαμίνα;) Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτόν τον θρίαμβο και πώς στεκόμαστε εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες σε σύγκριση με τούς αρχαίους προγόνους μας;

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι οι Πέρσες δεν ήταν ένας βάρβαρος, απολίτιστος λαός. Είχαν ένα προηγμένο πολιτισμό, τόσο από τεχνολογική, όσο και από καλλιτεχνική άποψη, όπως τεκμαίρεται από τούς κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, ένα από τα επτά θαύματα τού αρχαίου κόσμου, από τη ζεύξη τού Ελλησπόντου και την διάνοιξη της διώρυγας της χερσονήσου του Άθω από τον Ξέρξη, αλλά και από τα διασωθέντα μνημεία, ιδιαίτερα τής ξακουστής πρωτεύουσας τους, τής Περσέπολης, ενταγμενης στον κατάλογο των μνημείων της παγκόσμιας κληρονομιάς τής UNESCO. Αλλά και η πολιτιστική ώσμωση, οι πολιτιστικές επιδράσεις των Ελλήνων προς τους Πέρσες ήταν σημαντικές μετά την κατάκτηση των Ελληνικών πόλεων της Ιωνίας από τους τελευταίους. Μάλιστα η ελληνική πολιτιστική επιρροή και η ελληνομάθεια πολλών Περσών είχαν ευεργετικό αντίκτυπο στην ελληνική γραμματεία πολλούς αιώνες αργότερα , μετά την κατάλυση τής Περσικής αυτοκρατορίας απο τους Αραβες , διότι οι ελληνομαθείς Πέρσες μαζί με τους Σύριους λόγιους ήταν αυτοί που μετέφρασαν πολλά αρχαία Ελληνικά συγγράμματα στην Αραβική γλώσσα με αποτέλεσμα την διάσωση τους και την εν συνεχεία διάδοση τους στη Δύση μέσω Λατινικών μεταφράσεων.

Όμως ο Μηδικός πολιτισμός αναπτύχθηκε σε ένα πολιτικό περιβάλλον που είχε ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. Ένας μονάρχης και μία κάστα ισχυρών πολιτικών αξιωματούχων και διανοούμενων αποφασίζουν τι είναι καλό και χρήσιμο για τις ανθρώπινες μάζες και τούς το επιβάλλουν. Αντίθετα, ο Ελληνικός πολιτισμός αναπτυσσόταν σε ένα δημοκρατικό πολιτικό περιβάλλον, με σεβασμό στον κάθε πολίτη, ο οποίος ήταν δυνητικά εκφραστής νέων, πρωτοποριακών ιδεών και δημιουργός πολιτισμού. Και μπορεί μεν τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα τής αρχαίας Αθήνας (π.χ. ο Παρθενώνας και τα άλλα μνημεία της Ακρόπολης) να ήταν έργα συγκεκριμένων ταλαντούχων δημιουργών (όπως παντού και πάντοτε άλλωστε), αλλά ήταν κτήμα και επικάρπωμα όλου του Αθηναϊκού λαού και όχι κάποιου μονάρχη ή κάποιων μεγιστάνων τής άρχουσας τάξης. Αυτός ο άνθρωποκεντρικός πολιτισμός, που έφθασε σε πλήρη ακμή από την εποχή τού Περικλή και εντεύθεν, ποτέ δεν θα είχε ανθήσει, εάν είχε επικρατήσει το ολοκληρωτικό και τεχνοκρατικό Περσικό μοντέλο.

Με την ευκαιρία, μία επιπλέον διαφορά μεταξύ τού αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και του Περσικού ήταν η λιτότητα και η περιφρόνηση τής πολυτέλειας, που γεννάει μαλθακότητα, απο τον πρώτο. Την διαφορά υπογραμμίζει ο ίδιος ο Περικλής στον “Επιτάφιο” με την διάσημη ρήση του: “Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας.”

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των αρχαίων Ελλήνων (με αρκετές εξαιρέσεις όμως ) ήταν η επιθυμία τους για υπεράσπιση της πολιτικής ελευθερίας τους από τον Μηδικό ολοκληρωτισμό, που γέννησε την αξιοθαύμαστη, ηρωική, πεισματική και μέχρις αυτοθυσίας αντίσταση στον εισβολέα. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο ότι, όταν στην Αθήνα, κατά την επιστροφή τής στρατιάς τού Μαρδόνιου στην Αττική τον επόμενο χρόνο τής ναυμαχίας τής Σαλαμίνας και με δεδομένη την καταστροφή τής αγροτικής παραγωγής και τις αναπόφευκτες στερήσεις των Αθηναίων, κάποιος βουλευτής, ονόματι Λυκίδης, πρότεινε την συνθηκολόγηση με τούς Πέρσες, με το αιτιολογικό ότι η Σπάρτη και οι άλλες ελληνικές πόλεις δεν τους βοήθησαν υλικά όπως είχαν υποσχεθεί, οι Αθηναίοι θανάτωσαν αυτόν και την υπόλοιπη οικογένεια του. Αλλά και μετά τη νίκη των Πλαταιών, οι Έλληνες επιτέθηκαν στη σύμμαχο των Περσών Θήβα, συνέλαβαν τούς προύχοντες που είχαν συμβουλεύσει τη συμμαχία της με τους Πέρσες και τούς σκότωσαν. Είχαν μηδενική ανοχή, δηλαδή, σε κάθε ενεργό ή και επίδοξο σύμμαχο των κατακτητών. Συγκρίνετε τώρα το πνεύμα των αρχαίων προγόνων μας με τούς σημερινούς συνηγόρους τής υποταγής στον οικονομικό Γερμανικό – Ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό που έχει λεηλατήσει τη χώρα και που τάχα μου υπαγορεύεται από σύνεση και πείτε μου εάν έχουμε κάποια πνευματική σχέση με τούς προγόνους μας. Αδούλωτοι Άνθρωποι αυτοί, προσκυνημένα ανθρωπάκια εμείς. Οι εισηγητές και συνήγοροι τής υποταγής στην τυραννία ήταν τότε μία μειοψηφία, σήμερα είναι η κυβερνώσα πλειοψηφία.

Τελευταίο, αλλά καθόλου ασήμαντο σχόλιο. Η νίκη επί των Περσών χάρη στην κρίσιμη ναυμαχία τής Σαλαμίνας δεν θα ήταν δυνατή εάν δεν είχε ναυπηγηθεί ο ισχυρός Αθηναϊκός στόλος. Η ναυπήγηση του έγινε εφικτή χάρη στη χρηματοδότηση από τα μεταλλεία ασημιού τού Λαυρίου, που ανήκαν στον δήμο τής Αθήνας. Ήταν φυσικό και αυτονόητο για εκείνη την εποχή τα έσοδα απο τις πλουτοπαραγωγικες πηγές να αποδίδονται κυρίως στον λαό και όχι σε κάποιους κερδοσκόπους ιδιώτες. Διότι ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς οικονομική αυτοτέλεια, δηλαδή κρατική ιδιοκτησία των εθνικών πόρων, δεν είναι εφικτή. Εάν τότε είχαν επικρατήσει οι αρχές τού σημερινού επελαύνοντος νεοφιλελευθερισμού, που ξεπουλάει τον εθνικό πλούτο σε ιδιωτικά χέρια (κοιτάσματα υδρογονανθράκων κλπ.), το θαύμα τής νίκης επί τού Περσικού ολοκληρωτισμού και ο επακόλουθος Ελληνικός πολιτισμός δεν θα είχαν ποτέ συμβεί. Αυτά επιτεύχθηκαν χάρη στην αρετή, τη φρόνηση και το γενναίο ήθος των προγόνων μας. Εμείς, με νοοτροπία υπηκόων αποικιοκρατούμενης χώρας, βρισκόμαστε σε τροχιά πνευματικής παρακμής, πολιτιστικής φθίσης και πολιτικής υποτέλειας, ενώ κομπάζουμε ότι είμαστε απόγονοι τους. Εάν θέλουμε να ανακάμψουμε ως έθνος, πρέπει να αναβαπτισθούμε στο πνεύμα και το ήθος τους. Διαφορετικά θα οδηγούμαστε δυστυχώς από ταπείνωση σε ταπείνωση. Έχουμε το θάρρος και τα “κότσια” να κάνουμε πάλι την υπέρβαση;