Παναγιώτης Λουμάκης - σκέψεις και κρίσεις

               ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (ή η τέχνη τού να δημιουργείς ψευδείς εντυπώσεις χωρίς να λές ψέμματα)         Ο καθηγητής τών μαθηματικών μας στο Λύκειο, για να μάς δώσει να καταλάβουμε πώς μπορούν τα μαθηματικά και η στατιστική να χρησιμοποιηθούν με επιτήδειο τρόπο απο τους πολιτικούς για την δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων, χωρίς όμως να λένε ψέμματα, μάς ανέφερε το εξής παράδειγμα.      “Φαντασθείτε ότι μία υπανάπτυκτη χώρα έχει δύο μόνο εργοστάσια βαρειάς βιομηχανίας και μέσα σε ένα χρόνο η κυβέρνηση της κατασκευάζει άλλο ένα. Την ίδια χρονιά μία αναπτυγμένη χώρα, έστω η Γερμανία, που έχει ήδη πενήντα εργοστάσια, κατασκευάζει άλλα δέκα. Ο πρωθυπουργός τής υπανάπτυκτης χώρας βγαίνει λοιπόν στα ΜΜΕ και ανακοινώνει με στόμφο στον λαό του ότι η βιομηχανική ανάπτυξη τής χώρας ξεπέρασε την συγκεκριμένη χρονιά την ανάπτυξη ισχυρών χωρών, ακόμη και τής Γερμανίας. Και βε...

     Ημουν υποστηρικτής τού Τζό Μπάιντεν στις πρόσφατες Αμερικανικές εκλογές και εναντίον τού ψυχοπαθητικού Ντόναλντ Τράμπ. Υπάρχει όμως ένα πολύ σημαντικό πράγμα πού πρέπει να αναγνωρίσουμε στα θετικά τού απελθόντος προέδρου. Κατά την διάρκεια τής θητείας του διατήρησε μία ηρεμία στις σχέσεις τών ΗΠΑ με την Ρωσία, την άλλη πλανητική υπερδύναμη, είτε επειδή ήθελε να ανταποδώσει, απο ευγνωμοσύνη ή απο ανάγκη επειδή τον είχαν “στό χέρι”, την στήριξη που φημολογήθηκε ότι τού πρόσφεραν στις προηγούμενες εκλογές, είτε επειδή, θέλοντας να σταθεροποιηθεί στο εσωτερικό τής χώρας του όπου εξ αρχής αντιμετώπιζε σφοδρή πολεμική, δεν ήθελε να ανοίξει εξωτερικά μέτωπα σύγκρουσης. Με την εκλογή τού Μπάιντεν εξέλιπαν οι παραπάνω λόγοι και οι ΗΠΑ φαίνεται ότι διολισθαίνουν πάλι στη γνωστή πολιτική τού “γερακιού” και τής γεωπολιτικής επέκτασης σε βάρος τού παραδοσιακού εχθρού τους. Μπορεί ως Ελληνες να μάς κολακεύει το γεγονός ότι ο Μπάιντεν είναι φίλος τής Ελλάδας ε...

      Πέρυσι την άνοιξη αρκετοί Ιρλανδοί, που είχαν διαβάσει και είχαν εντυπωσιαστεί από τα πολύ μικρά ποσοστά κρουσμάτων και θανάτων απο κορωνοϊό στην Ελλάδα, με ρωτούσαν εάν είναι αλήθεια και πώς τα είχαμε καταφέρει τόσο καλά. Τούς απαντούσα ότι ο λόγος ήταν η Ελλάδα είχε ανταποκριθεί με πολύ γρήγορο lockdown και είχε επικεφαλής τής ομάδας αντιμετώπισης τής πανδημίας έναν ικανότατο επιστήμονα λοιμωξιολόγο. Και βέβαια η ικανοποίηση και η περηφάνια μου είναι ευνόητη, διότι η μικρή Ελλάδα μας είχε "βάλει γυαλιά" σε αυτό το θέμα στις περισσότερες Ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) χώρες.       Ένα χρόνο αργότερα, ο αρχικός θρίαμβος έχει μετατραπεί σε τραγικό Βατερλώ και απο παράδειγμα προς μίμηση γίναμε παράδειγμα προς αποφυγήν. Και το αναπόφευκτο ερώτημα. Τίς πταίει; Επιγραμματικά θα πώ ότι φταίμε όλοι, πρωταρχικά βέβαια η κυβέρνηση, αλλά και ο απλός κόσμος. Κατ αρχάς η κυβέρνηση δεν πήρε, από ό,τι φαίνεται, "χαμπάρι" ότι η δραστική μείωση ...

        Οσο ζούσα στην Ελλάδα, ένα απο τα πράγματα που με νευρίαζαν, όταν ανέκυπτε ανάγκη για έκδοση κάποιου εγγράφου απο μία δημόσια υπηρεσία, ήταν ότι τίποτα δεν μπορούσε να γίνει τηλεφωνικά ή με αίτηση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ακόμα και εάν το αιτούμενο έγγραφο ή υπηρεσία δεν ήταν εμπιστευτικής φύσης. Συχνά παρακαλούσα να ξεκινήσει τουλάχιστον η διεκπεραίωση του αιτήματος και να πάω στη συνέχεια να συμπληρώσω την απαραίτητη “χαρτούρα” και τις υπογραφές, ώστε να κερδηθεί χρόνος και να αποφύγω δύο επισκέψεις για το ίδιο θέμα. Ομως ο/η υπάλληλος ήταν ανένδοτος/η και επαναλάμβανε μονότονα “δεν γίνεται κύριε”, με το γνωστό σαδιστικό τόνο φωνής που πολλές φορές έχουμε συναντήσει σε υπαλλήλους τού δημοσίου – δικτατορίσκους, που δεν χάνουν ευκαιρία να ταλαιπωρήσουν πολίτη, προκειμένου να απολαύσουν το αίσθημα τής εξουσίας που πηγάζει απο αυτή την διαδικασία. Κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται εάν εσύ, ένας επίσης δημόσιος υπάλληλος, αλλά εντατικά εργαζόμενο...