ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΉ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΈΖΟ (Δημοσιεύθηκε στις 31/03/2020)
Μέσα στην παραζάλη τής σχεδόν υστερικής ενασχόλησης μας με τον κορονοϊό, είναι επιβεβλημένη μία μικρή παύση για να αποτίσουμε φόρο τιμής στον Μανώλη Γλέζο.
Δεν θα επαναλάβω όσα ειπώθηκαν κατ’ επανάληψη από πολλούς. Τα στοιχεία που θέλω να τονίσω είναι τα παρακάτω :
• Υπήρξε μία εμβληματική μορφή τής Αριστεράς, που καταξιώθηκε με το θάρρος, τούς ριψοκίνδυνους αγώνες και τις διώξεις του για την υπεράσπιση τής ελευθερίας και τής δημοκρατίας. Σε αντίθεση με πολλούς σύγχρονους κατ’ επίφαση αριστερούς τού καναπέ, που λογίζονται αριστεροί με βάση το πόσα βιβλία τού Μαρξ και τού Γκράμσι έχουν διαβάσει και σε πόσες ακίνδυνες πορείες διαμαρτυρίας - υγιεινούς περιπάτους στους δρόμους τής πόλης έχουν συμμετάσχει.
• Ανήκε στην πατριωτική Αριστερά, όπως και ο Μίκης Θεοδωράκης και μία πλειάδα άλλων παλαιών αριστερών. Δεν ήταν ένας αρνησίπατρις αριστερός διεθνιστής, όπως αρκετοί σημερινοί αριστερούληδες. Διότι ένας πραγματικός αριστερός, παρ’ ότι ευαισθητοποιημένος στα σύγχρονα παγκόσμια προβλήματα τής κοινωνικής αδικίας και καταπίεσης, τής ανεργίας, τής έλλειψης στέγης, των πολέμων, τής περιβαλλοντικής υποβάθμισης κλπ. δεν ξεχνάει ούτε τις εθνικές ρίζες του, ούτε το ιστορικό, πολιτιστικό και αξιακό περιβάλλον τής πατρίδας του.
• Παρ’ ότι δεν μπορεί βέβαια να χαρακτηρισθεί πιστός Χριστιανός, με την έννοια που πολλοί αυτοθεωρούμενοι «συνεπείς» Χριστιανοί αποδίδουν σε αυτόν τον όρο, ήταν αριστερός που σεβόταν την Εκκλησία και τον ρόλο της στη διαμόρφωση τής Ελληνικής κοινωνίας και ιστορίας. Χαρακτηριστική η άποψη του: «Τέσσερις είναι οι παράγοντες που χαρακτηρίζουν το Ελληνικό έθνος: η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα, η Εκκλησία και η λαϊκή συνέλευση». Πάλι σε χτυπητή αντίθεση με πολλούς σύγχρονους αριστερούς που εκδηλώνουν μία χολερική αντιπάθεια και έναν νοσηρό συμπλεγματισμό στη στάση τους προς την Εκκλησία.
Ας είναι ελαφρό το χώμα που τον σκεπάζει και ας χαρίζει ο Θεός λίγο από το θάρρος και το ακάματο αγωνιστικό ήθος του και σε εμάς.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου