ΤΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: Ο ΚΑΚΟΣ, Ο ΠΑΝΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΟΗΤΟΣ (Δημοσιεύθηκε στις 18/03/2022)

 

Στους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους εμφανίστηκε ένα θρησκευτικό-γνωστικό κίνημα, αυτό τών Μανιχαίων, με ιδρυτή τόν Πέρση Μάνη. Αυτοί πίστευαν, ανάμεσα σε διάφορα άλλα, ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος από ηθική άποψη σε δύο στρατόπεδα, τού καλού και τού κακού, τα οποία συνεχώς αντιμάχονται μεταξύ τους. Παρ’ ότι σήμερα αυτή η θρησκεία έχει εξαφανισθεί, εν τούτοις αυτή η δυαδική αντίληψη για τον περιβάλλοντα κόσμο ενυπάρχει υποσυνείδητα στο μυαλό πολλών ανθρώπων, ιδιαίτερα στην προσπάθεια κατανόησης τής ιστορίας. Οταν υπάρχει μία σύγκρουση, ψάχνουμε να βρούμε τεκμήρια για το ποιός απο τους δύο είναι ο “κακός” και, όταν τα βρούμε, αυτομάτως ο αντίπαλος του θεωρείται ο “καλός”. Λίγοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι σε μία σύγκρουση μπορεί και οι δύο να είναι “κακοί”, με τον ένα χειρότερο απο τον άλλο.

Εχοντας αυτά κατά νούν, άς πάμε να εξετάσουμε τα εμπλεκόμενα μέρη στην Ουκρανική κρίση. Οχι αυτούς που είναι τα τραγικά και ανήμπορα θύματα, τον Ουκρανικό λαό, αλλά αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις.

Αρχίζουμε με τον Πούτιν. Καμμία αντίρρηση ότι πρόκειται για έναν δικτάτορα, που δεν έχει ηθικές αναστολές ακόμη και για να εξοντώσει τούς αντιπάλους του (βλέπε περίπτωση δηλητηρίασης Ναβάλνι) και να παραμείνει στην εξουσία. Επίσης είναι σκληρός και αναίσθητος στον ανθρώπινο πόνο όταν πρόκειται να υπερασπίσει τα συμφέροντα τής χώρας του, όπως τα αντιλαμβάνεται, και αυτό φαίνεται καθαρά απο την εισβολή στην Ουκρανία. Ενα όμως ΔΕΝ είναι: παρανοϊκός, δηλαδή άτομο με παραμορφωμένη αντίληψη τής πραγματικότητας. Γνωρίζει άριστα ότι η προοπτική εγκατάστασης οπλικών συστημάτων απο το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία συνιστά σαφέστατα απειλή για την εθνική ασφάλεια τής Ρωσίας. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει αποφοιτήσει απο Στρατιωτική Ακαδημία για να το αντιληφθεί αυτό. Θα το επαναλάβω. Οπλικά συστήματα στην Ουκρανία δεν εγκυμονούν κινδύνους μόνο για την Μόσχα και την εδαφική ακεραιότητα τής Ρωσίας, αλλά πρώτα και κύρια για τον Ρωσικό στόλο τής Μαύρης Θάλασσας, απο τους σημαντικότερους παράγοντες τής δύναμης της, που σταθμεύει στην Κριμαία.

Δεν θα ασχοληθώ περισσότερο με τα κουσούρια και τις αδικοπραγίες τού Πούτιν, άλλωστε τα Δυτικά ΜΜΕ φροντίζουν συνεχώς να τις φωτίζουν κάτω απο εκτυφλωτικούς προβολείς δημοσιότητας, κρατώντας όμως επιμελώς τις παραβάσεις τής άλλης πλευράς στο έρεβος τής ενημέρωσης.

Ας πάμε στους Αμερικανούς. Δεν αναφέρομαι βεβαίως στον Μπάϊντεν, αυτός είναι ένα θλιβερό ανδρείκελο, αναφέρομαι στα γεράκια και τις αλεπούδες τού Αμερικανικού Πενταγώνου και τού ΝΑΤΟ, τους στρατηγούς που σχεδιάζουν παρασκηνιακά αυτή την κρίση εδώ και πολλά χρόνια.

Κατ’ αρχάς άς ανασκοπήσουμε τις ιστορικές εξελίξεις που οδήγησαν στην τωρινή τραγική κατάσταση απο μία χρονική απόσταση, ώστε να φανεί πιο καθαρά η εικόνα. Την εποχή τού Ψυχρού Πολέμου το Σύμφωνο τής Βαρσοβίας αποτελούσε τον πολιτικο-στρατιωτικό συνασπισμό τών χωρών τού “Σιδηρού” παραπετάσματος και το ΝΑΤΟ τον αντίστοιχο τών χωρών τής Δύσης, που τίς προστάτευε απο τον Σοβιετικό επεκτατισμό, με βάση την τότε ρητορική. Μετά την κατάρρευση τού κομμουνισμού, το Σύμφωνο τής Βαρσοβίας διαλύθηκε το 1991 και θα περίμενε κανείς κάτι ανάλογο απο την μεριά τού ΝΑΤΟ, με δεδομένο ότι ο κομμουνιστικός κίνδυνος είχε πλέον εκλείψει. Αυτό δεν έγινε, αλλά τουλάχιστον δόθηκε η υπόσχεση στους Ρώσους ότι δεν θα γίνει η παραμικρή επέκταση του προς Ανατολάς. Το πόσο τηρήθηκε αυτή η υπόσχεση το είδαμε. Ενταξη Πολωνίας, Τσεχίας και Ουγγαρίας το 1999, ένταξη Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Σλοβενίας, Σλοβακίας και τών τριών χωρών τής Βαλτικής το 2004, ένταξη Κροατίας και Αλβανίας το 2009, Μαυροβουνίου το 2017 και Βόρειας Μακεδονίας το 2020. Δεν έχουν δίκαιο λοιπόν οι Ρώσοι να φωνάζουν ότι εξαπατήθηκαν; Πώς έχει λοιπόν απαίτηση η Δύση να μην είναι ευλόγως δύσπιστοι στη νέα επιχειρούμενη επέκταση στο μαλακό υπογάστριο τους, στην Ουκρανία, όταν υπάρχουν μάλιστα αποδείξεις για συμμετοχή Αμερικανικού δακτύλου στις πολιτικές εξελίξεις τών τελευταίων χρόνων στη χώρα αυτή; Ξέρετε ποιά είναι η απάντηση τών Αμερικανών στις κατηγορίες τών Ρώσων για επέκταση τού ΝΑΤΟ παρά τις υποσχέσεις περί τού αντιθέτου; Οτι δεν υπήρξε γραπτή συμφωνία, άρα νομικά δεν δεσμεύονται. Η υποκρισία και η δολιότητα σε όλο το μεγαλείο τους. Απο την άλλη μεριά όμως, για την γραπτή συμφωνία τού Μίνσκ τού 2015, που αφορούσε τις Ρωσόφωνες Ανατολικές περιοχές τού Ντόνετσκ και τού Λουχάνσκ και που δεν εφαρμόστηκε με υπαιτιότητα τής Ουκρανίας δεν λέμε τίποτα. Μούγκα στη στρούγκα τών ΜΜΕ τής Δύσης.

Η Αμερικανοί με υπομονή και επιμονή χειραγώγησαν τις πολιτικές εξελίξεις τών τελευταίων ετών στην Ουκρανία, ώστε να την φέρουν στη σφαίρα επιρροής τους και να την χρησιμοποιήσουν ως αιχμή τού δόρατος κατά τής Ρωσίας. Πείθοντας (στην ουσία εξαπατώντας) τους Ουκρανούς να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ ήξεραν ότι έβαζαν την Ρωσία και τον Πούτιν μπροστά σε ένα αδυσώπητο δίλημμα, ένα πρόβλημα ανυπέρβλητης δυσκολίας. Είτε να υποχωρήσουν και να “καταπιούν” την αξίωση τους, με επόμενο στάδιο ένα αιφνιδιαστικό στρατιωτικό χτύπημα τού ΝΑΤΟ που θα εξουδετέρωνε στρατιωτικά την Ρωσία, είτε να κάνουν αυτό που έκαναν, να εισβάλουν στην Ουκρανία, συσπειρώνοντας όλη την Ευρώπη εναντίον τους και εξοργίζοντας την διεθνή κοινή γνώμη με τις βαρβαρότητες τού πολέμου. Οι Αμερικανοί δηλαδή κερδισμένοι σε κάθε περίπτωση. Η πανουργία, ο μακιαβελλισμός και ο πολιτικός αμοραλισμός στο απόγειο τους.

Κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο η άποψη ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία όχι για λόγους εθνικής ασφάλειας, αλλά για να καταλάβει και να εκμεταλλευθεί τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Κατ’ αρχάς, εάν το κίνητρο ήταν αυτό, η Ρωσία θα το είχε κάνει προ πολλού, απο την εποχή τής απόσχισης τής Ουκρανίας και δεν θα περίμενε να το κάνει τώρα, που η Ουκρανία είναι πολύ ισχυρότερη στρατιωτικά χάρη στην άφθονη Δυτική υποστήριξη. Υπάρχει και κάτι άλλο, αλλά άς διαβάσουμε πρώτα τί εδήλωσε ο John Bolton, πρώην πρέσβυς τών ΗΠΑ στα Ηνωμένα Εθνη και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας τών ΗΠΑ το διάστημα 2018-19, απαντώντας σε δημοσιογραφική ερώτηση εάν οι ΗΠΑ έπρεπε να στείλουν στρατό στην Ουκρανία: “Λοιπόν, νομίζω ότι ίσως είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο τώρα, αλλά θα έλεγα ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο να είναι κάποιος σύμμαχος τού Συμφώνου [ενν. τού ΝΑΤΟ] για τις ΗΠΑ και το να μην είναι, είναι σημαντική. Αλλά το θέμα, όπως και όλα τα παρόμοια θέματα, είναι εάν η Ρωσική εισβολή και κατάληψη τής Ουκρανίας θα επηρέαζε αρνητικά την Αμερικανική εθνική ασφάλεια και αυτήν τών συμμάχων της τού ΝΑΤΟ. Η απάντηση είναι ένα απόλυτο ναί.” Το συνειδητοποιείτε πόσο παρανοϊκή και ταυτόχρονα άκρως μεροληπτική είναι η άποψη τών Αμερικανών; Απο την μιά θεωρούν ότι η εισβολή σε μία χώρα απο την οποία τους χωρίζει ο Ατλαντικός ωκεανός και ολόκληρη η Ευρώπη αποτελεί κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια τους, αλλά απο την άλλη αμφισβητούν το δικαίωμα και την ειλικρίνεια τών προθέσεων τής Ρωσίας όταν λέει ότι υπερασπίζεται την δική της ασφάλεια σε σχέση με μία γειτονική της χώρα!

Ας έλθουμε τώρα και στον τρίτο πρωταγωνιστή τού δράματος, τον πρόεδρο τής Ουκρανίας Ζελένσκι. Ηταν τεράστια ανοησία να επιμένει να εντάξει την χώρα του στο ΝΑΤΟ και να εμπιστευθεί τούς Αμερικανούς. Νόμιζε ότι θα τον αντιμετώπιζαν ως ισότιμο και σεβαστό σύμμαχο και θα τον βοηθούσαν σε περίπτωση Ρωσικής εισβολής, ενώ αυτοί τον βλέπουν ως ένα αναλώσιμο πιόνι στην διεθνή γεωστρατηγική σκακιέρα. Αν είχε μυαλό θα καταλάβαινε ότι στις διεθνείς σχέσεις υπάρχουν περιπτώσεις όπου η εθνική ασφάλεια εξυπηρετείται απο τον εξοπλισμό ενός κράτους (π.χ. Ελλάδα έναντι Τουρκίας), αλλά υπάρχουν και άλλες στην οποία η ασφάλεια εξασφαλίζεται με τον (σχετικό) αφοπλισμό του (π.χ. Ουκρανία έναντι Ρωσίας). Μα, θα μού πείτε, ο Ζελένσκι είναι ήρωας, έτσι λένε και γράφουν όλα τα ΜΜΕ. Δεν αντιλέγω. Αντιμετωπίζει με αξιοθαύμαστο ηρωϊσμό την τραγική κατάσταση που η αξιοθρήνητη ανοησία του δημιούργησε. Θα είχε ωφελήσει πολύ περισσότερο τον λαό τής Ουκρανίας εάν διέθετε σωφροσύνη και σύνεση αντί για ηρωϊσμό.

Καλά, ίσως διερωτηθεί κάποιος, γιατί οι Αμερικανοί να οδηγήσουν τα πράγματα σε μία σύγκρουση με την Ρωσία, ρισκάροντας ακόμα και έναν πυρηνικό πόλεμο. Προσωπικά έχω πλέον πεισθεί ότι στα γεράκια τού Αμερικανικού Πενταγώνου, που κινούν τα νήματα απο το παρασκήνιο, δεν αρκεί ότι η Αμερική είναι μία απο τις τρείς στρατιωτικές υπερδυνάμεις τού κόσμου, μαζί με Ρωσία και Κίνα. Στρατηγικός στόχος τους είναι να εξουδετερώσουν στρατιωτικά πρώτα την Ρωσία και στη συνέχεια την Κίνα και να παραμείνουν μόνοι και απόλυτοι παγκόσμιοι κυρίαρχοι. Δεν τους ικανοποιεί η αυτοκρατορία τους, επιδιώκουν την παγκόσμια μονοκρατορία. Τα σχέδια για την επόμενη αναμέτρηση με την Κίνα φαίνεται ότι είναι ήδη στα σκαριά. Θεωρείτε τυχαία την ακύρωση τής γιγαντιαίας εμπορικής συμφωνίας τής Αυστραλίας με την Γαλλία για αγορά πολεμικών πλοίων προς όφελος τών ΗΠΑ, που έκανε τούς Γάλλους...Τούρκους; Πώς αλλιώς θα επιτευχθεί η συμβατότητα τών συστημάτων πληροφορικής τού Αυστραλιανού και Αμερικανικού πολεμικού ναυτικού σε περίπτωση ανάληψης κοινής δράσης κατά τής Κίνας; Διαβλέπω ήδη το σκηνικό τής Αμερικανικής σύγκρουσης με την Κίνα. Το Βιετνάμ (ίσως και η Ταϊβάν) σε ρόλο Ουκρανίας και η Αυστραλία σε ρόλο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και βέβαια θα φροντίσουν τότε τα Δυτικά ΜΜΕ να πληροφορήσουν τον κόσμο πόσο κακός είναι ο οποιοσδήποτε ηγέτης της, πώς η Κίνα παραβιάζει την Α.Ο.Ζ. τού Βιετνάμ, πόσο φρικτά καταπιέζουν οι Κινέζοι τους ταλαίπωρους Ουϊγούρους τής επαρχίας Σιν-Γιάγκ κλπ. Γεγονότα δηλαδή που πράγματι ήδη συμβαίνουν, αλλά για το οποία προς το παρόν κανείς δεν μιλάει. Θα χρησιμοποιηθούν όταν θα έλθει η κατάλληλη ώρα. Διότι οι ΗΠΑ καταγγέλλουν τις παραβιάσεις τού διεθνούς δικαίου και τής ηθικής ανά τον κόσμο για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και όχι επειδή ειλικρινώς ενοχλούνται απο αυτές. Για να το διατυπώσω διαφορετικά, τα ηθικά αισθητήρια τών Αμερικανών ενεργοποιούνται μόνο εάν ταυτόχρονα προσβάλλονται τα συμφέροντα τους, σε διαφορετική περίπτωση παραμένουν σε ανερέθιστη κατάσταση, σε νάρκωση.

Δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε τί θα συμβεί στην περίπτωση που οι ΗΠΑ γίνουν οι απόλυτες κυρίαρχες τού πλανήτη. Οταν η αυτοκρατορία τους καταλήξει σε μονοκρατορία, αφού θα έχουν υποδυθεί τούς Σταυροφόρους που απελευθέρωσαν τούς Αγίους Τόπους τής παγκόσμιας ηθικής τάξης, θα αποβάλουν το προσωπείο τους και θα δείξουν το πραγματικό πρόσωπο τους, επιβάλλοντας κατάλυση τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τών ασθενεστέρων τάξεων προς όφελος τών ελίτ. Ευτυχώς η δική μας γενιά δεν θα είναι ζωντανή για να ζήσει αυτές τις καταστάσεις. Δυστυχώς θα τίς ζήσουν εάν όχι τα παιδιά μας, πάντως πολύ πιθανόν τα εγγόνια μας. 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

John Papatriantafyllou

καλή ανάλυση αλλά αποδίδεις προθέσεις εκεί που δεν γνωρίζουμε πλήρως. Έτσι όπως είναι γραμμένο Σωκράτη καταλήγει αθέλητα κανείς στο συμπέρασμα ότι ο βιαζόμενος ουκρανικός λαός καλά τα έπαθε αφού ήταν προκλητικός απέναντι στον βιαστή του (το αντίστοιχο με την γυναίκα που βιάζεται).

Panagiotis-Sokratis Loumakis

Καλημέρα Γιάννη. Ήμουν σαφής. Ο μαρτυρικός Ουκρανικός λαός πληρώνει χωρίς να φταίει την ανοησία τού ηγέτη του.

John Papatriantafyllou

καλημέρα Σωκράτη. Το κείμενο είναι ετεροβαρές ως προς την απόδοση ευθυνών. Το αντιλαμβάνομαι σαν αυτο-κριτική ενός μορφωμένου δυτικού απέναντι στις ευθύνες και τον αβάσταχτο πόνο που δυστυχώς συνεισφέραμε να βιώνει ο ουκρανικός λαός.

Panagiotis-Sokratis Loumakis

Καλησπέρα Γιάννη. Όταν λές "συνεισφέραμε " σε ποιους αναφέρεσαι και υπό ποία έννοια?

 

 

Βασίλειος Κωνσταντίνου

αρα και ο Μεταξάς ανόητος ήταν!!να άφηνε τους Ιταλούς.....

Panagiotis-Sokratis Loumakis

Ξεχνάς μία ριζική διαφορά μεταξύ τους. Ο Μεταξάς είχε μείνει σταθερά ουδέτερος και δέχθηκε μία απρόκλητη επίθεση, ενώ ο Ζελένσκι προκάλεσε την τύχη του (την δυστυχία τής χώρας του ακριβέστερα) με την πεισματική εμμονή του να ενταχθεί στο στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ. Καμμία σύγκριση.

Βασίλειος Κωνσταντίνου

΄Εχεις δίκιο ως προς την αιτία.Στην τελική όμως είχαν το ίδιο δίλημμα.

 

 

Sotiris Adam

Παναγιώτη..

Για ακόμα μία φορά, έγραψες τόσο ενδιαφέροντα πράγματα ( αν και γνωστά σε αυτούς που εξετάζουν και τις δύο πλευρές).

Φυσικά στην όμορφη πόλη μάς κυματίζουν οι Ουκρανικες σημαίες!!!

 

 

Βασίλειος Κωνσταντίνου

Αυτή η ανάλυση που απλοποιεί και εξηγεί τα πάντα στην βάση του αντιαμερικανισμού είναι επιπέδου φοιτητικού αμφιθέατρου. Αγαπητέ Παναγιώτη μου θύμισες τα φοιτητικά χρόνια. Από την λίγη εμπιρία μου στο Εκπαιδευτικό τμήμα Ελληνικό Προξενείο στην Φραγκφούρτη και κάποιες σοβαρές συζητήσεις συμπέρανα ότι τέτοιες αναλύσεις είναι αδύναμες και αστήρικτες από μη ειδικούς. Χρειάζονται να έχεις μια έδρα σε μεγάλο Πανεπιστήμιο ή ινστιτούτο ... διεθνούς πολιτικής ,με υποστήριξη με βοήθεια.

Panagiotis-Sokratis Loumakis

Δογματικά και αστήρικτα μού αποδίδεις μεροληψία . Ο αντι-αμερικανισμός που αναμφίβολα αποπνέει το άρθρο μου δεν είναι η αφετηρία, αλλά το αποτέλεσμα τής ανάλυσης μου , που βασίζεται σε έρευνα τών γεγονότων. Οσο για το ότι χρειάζεται να έχεις έδρα σε Πανεπιστήμιο ή Ινστιτούτο για να κάνεις σοβαρή ανάλυση, άσε καλύτερα. Ξέρουμε καλά ότι οι περισσότεροι απο αυτούς έχουν φιλήσει κατουρημένες ποδιές για να πάρουν αυτές τις επίζηλες θέσεις και έχουν δεσμεύσεις προς αυτούς που τους προώθησαν.