ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἤ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ; (Δημοσιεύθηκε 29/01/2022)

 Απάντηση στο ερώτημα τού τίτλου τής ανάρτησης δίνει το παρακάτω γεγονός τής προσωπικής μου ζωής. Πιστέψτε με, αξίζει να διαβάσετε ολόκληρη την ιστορία, παρ’ ότι μακροσκελής.

Κανονικά θά έπρεπε νά την δημοσιεύσω με την ευκαιρία μίας παγκόσμιας ημέρας ιστορίας, που θά έπρεπε να υπάρχει, μαζί με τόσες άλλες παγκόσμιες ημέρες,συχνά αφιερωμένες σε δευτερεύοντα πράγματα. Μια και δεν υπάρχει,την δημοσιεύω σήμερα, λίγες ημέρες μετά την επέτειο τής μάχης τού Αγίου Βασιλείου, πάνω από το Λεωνίδιο Κυνουρίας (21 Ιανουαρίου 1949), που ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος τού εμφυλίου πολέμου στην Πελοπόννησο, με την συντριβή τών ανταρτών τού Δημοκρατικού Στρατού από τόν Εθνικό Στρατό (χρησιμοποιώ τις επίσημες ονομασίες τών δύο αντιμαχόμενων δυνάμεων για αποφυγή παρεξηγήσεων). Όσοι από εσάς είσαστε κάποιας ηλικίας, ίσως έχετε δεί την ταινία “Η κάθοδος τών εννέα” τού Χρήστου Σιοπαχά (1984), που αναφέρεται ακριβώς στην περιπλάνηση τών υπολειμμάτων τού Δημοκρατικού Στρατού λίγο μετά την ήττα τους.

Για την κατανόηση τού περιστατικού που θά εξιστορήσω, είναι απαραίτητο νά αναφέρω και κάποια άλλα ιστορικά στοιχεία. Αρχηγός τής δύναμης τού Εθνικού Στρατού που νίκησε τον Δημοκρατικό Στρατό Πελοποννήσου ήταν ο αντισυνταγματάρχης Κωνσταντίνος Λουμάκης, ο οποίος με μία πολύωρη πορεία μέσα απο χιονισμένες και δύσβατες περιοχές, πήρε το στράτευμα απο τις Λακωνικές υπώρειες του όρους Πάρνωνα, διέσχισε την κορυφογραμμή του, έφθασε αργά το βράδυ στο χωριό Άγιος Βασίλειος, στην Αρκαδική πλευρά του Πάρνωνα, όπου ήταν το αρχηγείο τών ανταρτών και το περικύκλωσε. Εξουδετέρωσε τις φρουρές τής εισόδου , αλλά περίμεναν να χαράξει η αυγή τής επόμενης ημέρας, οπότε άρχισαν να πυροβολούν με τα πολυβόλα, τοποθετημένα σε κλοιό γύρω από το χωριό, με αποτέλεσμα οι επιζώντες να μήν έχουν άλλη οδό διαφυγής παρά μόνο προς τα παράλια, προς το Λεωνίδιο, όπου οι περισσότεροι συλλαμβάνονταν.

Ο συγκεκριμένος αντισυνταγματάρχης, και μετέπειτα υποστράτηγος, ήταν θείος μου (πρώτος εξάδελφος του πατέρα μου), αλλά σχετίζεται με την Αρκαδία και με άλλο τρόπο.

Στην διάρκεια τής δικτατορίας διορίσθηκε νομάρχης Αρκαδίας από την χούντα τών συνταγματαρχών και σχετίσθηκε με την περιοχή τής Κυνουρίας (Άστρος, Δολιανά, Άγιο Ανδρέα κλπ), ιδιαιτέρως δε με το χωριό τού Τυρού. Ο,τι έργο τού ζητούσαν οι τοπικοί παράγοντες, συνήθως μέσα στην τότε κυρίαρχη λογική τής τσιμεντοποίησης το έφτιαχνε, και για αυτό αγαπήθηκε πολύ απο τους περισσότερους κατοίκους. Μάλιστα χάραξε και τον δρόμο Τρίπολης – Άστρους, χρησιμοποιώντας την στρατιωτική κατασκευαστική υπηρεσία τών Μ.Ο.Μ.Α., διότι μέχρι τότε η οδική σύνδεση ήταν μέσω των ορεινών χωριών Καστρίου και Αγίου Πέτρου, απίστευτα μακράς διάρκειας και ταλαιπωρίας. Η χάραξη αυτή διατηρήθηκε για δεκαετίες, την πρόλαβα μάλιστα κι εγώ για αρκετά χρόνια αφ’ ότου εγκαταστάθηκα στο Άστρος.

Όπως σάς είπα, η τύχη το έφερε να ζήσω για πολλά χρόνια στο Άστρος Κυνουρίας, διορισμένος στο ΕΣΥ ως ιατρός γενικής ιατρικής στο Κέντρο Υγείας Άστρους απο το 1995 έως το 2010. Όπως είναι φυσικό, οι άνθρωποι με τους οποίους γνωριζόμουνα με ρωτούσαν τι σχέση είχα με τον “στρατηγό” (έτσι τόν αποκαλούσαν οι περισσότεροι) και πρώην νομάρχη Λουμάκη. Στην ανακοίνωση τής συγγένειας μας, οι περισσότεροι άρχιζαν τα επαινετικά σχόλια, οπότε άρχισα και εγώ να καμαρώνω για την συγγένεια μου, παρά το ότι πολιτικά δεν ανήκα στον ίδιο χώρο.

Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που επισκέφθηκα μία ΔΕΚΟ. Ο υπάλληλος, μετά την συνήθη ερώτηση “είσαι συγγενής τού πρώην νομάρχη;” και την καταφατική απάντηση μου, συνεχίζει με ύφος διαφορετικό από αυτό που είχα συνηθίσει μέχρι τότε. “Ξέρεις, οι περισσότεροι εδώ, που είναι δεξιοί, τον αγαπάνε και έχουν μόνο καλά λόγια για αυτόν, σε εμάς όμως τους αριστερούς έκανε μεγάλη ζημιά στον Εμφύλιο και ήταν πολύ απάνθρωπος. Για να καταλάβεις, μετά την μάχη τού Αγίου Βασιλείου, έπιασε έναν από εμάς, μόλις 17 χρονών παλληκάρι. Αρχικά έβαλε να τον βασανίσουν χτυπώντας τον στο σώμα και το πρόσωπο με τους υποκόπανους τών όπλων και στη συνέχεια τον έδεσε στην πρύμνη τού αντιτορπιλλικού και τον έσερνε έτσι μέσα στο νερό απο το Λεωνίδιο μέχρι το Ναύπλιο [Σημ.: εκείνη την εποχή δεν υπήρχε βέβαια οδική σύνδεση μεταξύ Λεωνιδίου και Ναυπλίου, οπότε η μεταφορά τών αιχμαλώτων έγινε δια θαλάσσης], ελπίζοντας να πνιγεί. Η θάλασσα τού πήρε όλα τα ρούχα και έφθασε στο Ναύπλιο γυμνός, αλλά ζωντανός. Τότε τού έδωσε ένα τσουβάλι αντί για ρούχα και τον άφησε ελεύθερο. Αυτός ζεί σήμερα στο Άστρος και έχει το πρόσωπο γεμάτο ουλές απο το ξύλο που έφαγε τότε. Γι΄ αυτό σού συνιστώ να μην λές ότι είσαι συγγενής τού στρατηγού, διότι μπορεί να ξεσπάσει επάνω σου”.

Όπως καταλαβαίνετε αισθάνθηκα πολύ άσχημα από αυτά που άκουσα. Παρά το ότι δεν είμαι τής άποψης ότι οι κακές (ή καλές) πράξεις τών συγγενών αντανακλώνται σε όλο το σόϊ, διότι η ευθύνη για αυτές είναι ατομική και δεν μεταβιβάζεται κληρονομικά, εν τούτοις δεν ήταν ό,τι καλύτερο να ακούς τέτοια πράγματα για συγγενή σου. Χώρια τον φόβο και την ανησυχία για πιθανά αντίποινα απο αυτό το άτομο που μου προκάλεσαν τα λεγόμενα τού συνομιλητή μου. Εννοείται ότι απο εκείνη την στιγμή, όταν ερχόταν κάποιος στο ιατρείο και με ρωτούσε “τι σχέση έχεις με τον στρατηγό Λουμάκη;”, η απάντηση ήταν “ά, τίποτα, απλή συνωνυμία” .

Πέρασε όμως πολύς καιρός , ο φόβος υποχώρησε, η συνομιλία σχεδόν ξεχάστηκε και ξανάρχισα να ομολογώ την συγγένεια μου με τον άκαρδο θείο μου.

Ώσπου μία ημέρα μπαίνει στο ιατρείο ένας μεσήλικας, αγρότης με βάση το παρουσιαστικό του και μου κάνει την συνήθη ερώτηση εάν έχω συγγένεια με τον “στρατηγό”. Μετά την καταφατική απάντηση μου, μού λέει “ξερεις, εγώ ήμουνα αντάρτης στον Εμφύλιο και πολέμησα στη μάχη τού Λεωνιδίου και μπλα, μπλα...” αρχίζει την εξιστόρηση . Στο μυαλό μου κάνει “κλίκ” η παλιά συζήτηση που είχα με τον υπάλληλο τής ΔΕΚΟ, κοιτάζω το πρόσωπο του, έχει ουλές, το μάτι του δεν κλείνει τελείως λόγω εκτροπίου, δηλαδή παραμόρφωσης, κρεμάσματος τού κάτω βλεφάρου, καί “Θεέ μου, είναι αυτός!”, συνειδητοποιώ με τρόμο. Πρέπει νά φύγω, αλλά πώς; Η διαμόρφωση τού ιατρείου είναι τέτοια που αυτός βρίσκεται ανάμεσα σε μένα και την πόρτα, το παράθυρο από όπου θα μπορούσα να πηδήξω έχει σιδεριά από έξω για τον φόβο διάρρηξης, "Χριστέ μου, είμαι παγιδευμένος"! Τού πιάνω κουβέντα προσπαθώντας με διάφορες ερωτήσεις να στρέψω αλλού την συζήτηση και να σκεφτώ πώς θα γλυτώσω, αλλά αυτός εκεί, την ξαναφέρνει στην καταραμένη μάχη τού Λεωνιδίου. Μπάς και δεν είναι αυτός; Μά όχι, επιβεβαιώνεται ότι είναι αυτός που έφαγε το ξύλο απο τον θείο μου και δέθηκε στην πρύμνη τού πολεμικού πλοίου. Δεν φαίνεται όμως να είναι καθόλου επιθετικός, ούτε εχθρικός, αντιθέτως τα λόγια του “σταζουν μέλι” για τον θείο μου. Τι διάολο μυστήριο είναι αυτό;

Στην ιατρική καριέρα μου ποτέ δεν μού άρεσε να έχω ασθενείς έξω από το ιατρείο μου να περιμένουν για εξέταση και εγώ να πιάνω χαλαρά την "πάρλα" με όσους είναι ήδη μέσα για μη ιατρικά θέματα. Εκείνη την στιγμή όμως η περιέργεια μου είχε εξαφθεί σε τέτοιο ακατανίκητο βαθμό, που παραμέρισα όλες τις αναστολές μου και βάλθηκα να ξεκαθαρίσω το μυστήριο.

• Καλά εσείς δεν είστε που σάς έδειραν στο Λεωνίδιο και μετά σάς έδεσαν στην πρύμνη τού πλοίου;

• Εγώ είμαι.

• Γιατί τότε μιλάτε με τόσο καλά λόγια για τον θείο μου,τι στιγμή που κόντεψαν οι στρατιώτες του να σάς σκοτώσουν στο ξύλο;

• Δεν τα ξέρεις καλά. Εμένα με έδερναν οι παραστρατιωτικοί [Σημ. Οι λεγόμενοι ΜΑΥδες, των Μονάδων Ασφαλείας Υπαίθρου] και εκεί που ήμουνα στο έδαφος και ήταν έτοιμοι να με αποτελειώσουν, για καλή μου τύχη πέρασε ο θείος σου καβάλα στο άλογο και τους αποπήρε “δεν ντρέπεστε ρέ να τα βάζετε με ένα παιδάκι 17 χρονών, αφήστε τον ήσυχο και φύγετε”, και έτσι σώθηκα.

• Ναι, αλλά γιατί σάς έδεσε στην πρύμνη τού πλοίου;

• Δεν με έδεσε αυτός,οι ίδιοι παραστρατιωτικοί απαίτησαν και έγινε.

• Και αυτός γιατί δεν αντέδρασε, κοτζάμ αντισυνταγματάρχης και αρχηγός τού στρατεύματος;

• Γιατρέ μου εκείνη η εποχή ήταν πολύ άγρια, με τα πάθη και τό μίσος μεταξύ τών δύο παρατάξεων στα ύψη. Υπήρχε περίπτωση ο θείος σου, εάν επέμενε, να κατηγορηθεί ως φιλοκομμουνιστης και να χάσει την θέση του, στην καλύτερη περίπτωση.

• Και ποιός ήταν αυτός που συνετέλεσε να σάς δέσουν στο καράβι, με κίνδυνο να πνιγείτε;

• Ο Μ., από το Λειβάδι [Σημ.: χωριό ενδιάμεσα Άστρους και Λεωνιδίου]. Έχω ορκισθεί στην οικογένεια μου νά μην πάω ποτέ στο Λειβάδι, διότι εάν τύχει και τον συναντήσω, αυτός θα καταλήξει στο χώμα κι εγώ στην φυλακή (sic)

• Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση πόσο αγαπάτε τον θείο μου.

• Μα έχει και συνέχεια η ιστορία. Όταν ο στρατηγός έγινε νομάρχης Αρκαδίας επί χούντας, ήλθε μία ημέρα για επίσημη επίσκεψη στο Άστρος. Εγώ φυσικά, γνωστός και χαρακτηρισμένος κομμουνιστής, δεν πήγα. Έρχεται λοιπόν ένας χωροφύλακας στο σπίτι, ενώ είχα μόλις γυρίσει από το χωράφι, και μού λέει βλοσυρά να τον ακολουθήσω. Μα δεν έκανα τίποτα, τού λέω φοβισμένος, άφησε με ήσυχο. "Έλα μαζί μου", μού ξαναλέει, "σε θέλει ο νομάρχης. Τώρα αμέσως". Τί να κάνω, τον ακολούθησα τρέμοντας. Ο θείος σου θυμόταν το περιστατικό από τον εμφύλιο, είχε ρωτήσει εάν ζούσα και έστειλε να με φωνάξουν. Χάρηκε πάρα πολύ που με είδε και με έβαλε στην πλατεία τού Άστρους να καθήσω μαζί με τούς επισήμους, αυτοί με γραβάτες, κοστούμια και γυαλισμένα παπούτσια και εγώ με τα παλιόρουχα απο το χωράφι και τα αρβυλοπάπουτσα, για να καταλάβεις το σκηνικό. Όταν τελείωσε η τελετή με πιάνει και μου λέει: “Πες μου , πώς θέλεις να σε βοηθήσω; Θέλεις να σε διορίσω στην ΔΕΗ Μεγαλόπολης;” Εγώ, νέος τότε και χωρίς μυαλό, δεν ήθελα, διότι εάν είχα δεχτεί τότε θά έβαζα στη συνέχεια και την γυναίκα μου και θα περνάγαμε τώρα ζωή καί κότα, και όχι να βασανίζομαι ακόμα ως αγρότης. Ηθελα να πάρω τότε ένα δάνειο για αγορά τρακτέρ και ζήτησα την μεσολάβηση τού θείου σου στην τράπεζα για να το πάρω, πράγμα που έκανε.

• Πολύ χαίρομαι που η πραγματικη ιστορία σας είναι τελείως διαφορετική απο αυτήν που είχα ακούσει.

• Ναί, ο θείος σου έσωσε τότε την ζωή μου. Για να δούμε, θα σώσεις εσύ τώρα την δική μου, που πάσχω από διαβήτη και διάφορες επιπλοκές του;

Πάλεψα να τον σώσω, αλλά δεν τα κατάφερα τελικά, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου, διότι και ο ίδιος δεν βοήθησε, με τις διαιτητικές παρεκτροπές του. Η επαναστατική και ανυπότακτη φύση του, αυτή που τον οδήγησε αντάρτη στο βουνό, δεν μπορούσε να δεχθεί κανόνες, περιορισμούς και απαγορεύσεις, οπότε κάποια στιγμή, μοιραία, τον οδήγησε με τις παρεκτροπές στον θάνατο.

Ας είναι ελαφρό το χώμα που σε σκεπάζει, φίλε Γιάννη Περδικάρη, ο Θεός να αναπαύσει τις εν ζωή ανησυχίες σου εκεί που βρίσκεσαι.

Υπάρχει όμως και επιμύθιο σε αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή συνάντησα τον υπάλληλο τής ΔΕΚΟ πού μού είχε διηγηθεί την λανθασμένη εκδοχή της και τού αποκάλυψα την πραγματική. Αντί νά με ευχαριστήσει που αποκατέστησα την ιστορική αλήθεια στη συνείδηση του, μάλλον χολώθηκε , μού κρατούσε μούτρα και δεν μού μιλούσε για μεγάλο διάστημα. Φαίνεται ότι κάποιοι άνθρωποι βολεύονται με ευχάριστα ψέματα και όταν τούς αποκαλύψεις την αλήθεια θυμώνουν.

Για να επιστρέψω όμως στο αρχικό ερώτημα τού τίτλου της ανάρτησης μου πριν κλείσω, η δική μου απάντηση είναι Θουκυδίδης. Ο Ηρόδοτος συχνά στις "Ιστορίες" του λέει “άκουσα” ή “μού είπαν”, βασιζόμενος σε αναφορές, που όμως μπορεί να ήταν αναξιόπιστες, όπως στην δική μου περίπτωση. Ο Θουκυδίδης αντιθέτως φρόντιζε να διασταυρώνει την εγκυρότητα τών διηγήσεων απο άλλες πηγές, ώστε νά δίνει την ορθή εκδοχή τών γεγονότων, όπως έκανε με την εξιστόρηση τού Πελοποννησιακού πολέμου, για την αντικειμενικότητα και αξιοπιστία τής οποίας θαυμάστηκε.

 

ΣΧΟΛΙΑ

Γεώργιος Περδικάρης

Επιβεβαιώνω την ιστορία όπως την γράφεις.γιατρε...ειμαι ο γιος του ανθρώπου που αναφέρεσαι...η ιστορία πρέπει να γράφετε όπως είναι πραγματικά..και όχι όπως κάποιοι θέλουν.Σε ευχαριστώ για όσα είχες προσφέρει στον πατέρα μου...θα προσθέσω και κάτι άλλο γιατρέ που ίσως δεν σου το είπε..μετά την χούντα στις εκλογές ..ΝΑΙ η ΌΧΙ...ο θείος σου ήταν εκπρόσωπος του τέως ...ήταν στα Δολιανά...είδε τον πατέρα μου να δουλεύει με το τρακτέρ..τον φώναξε να πιούνε καφέ...του είπε ο πατέρας μου στρατηγέ θέλεις κάτι ...ο θείος σου του είπε εσύ όσο ζεις και είσαι εμάς δεν θα μας ψηφίσεις ποτέ για αυτά τα βασανιστήρια που σου κάναμε....

Panagiotis-Sokratis Loumakis

Σε ευχαριστώ πολύ. Με τον πατέρα σου νιώθαμε και ήμαστε φίλοι, παρά το ότι δεν κάναμε παρέα. Είχαμε ξεπεράσει την σχέση εξάρτησης ή εξουσίας, όπως θέλεις πες την, γιατρού - ασθενούς. Πιστεύω ότι ο Θεός τον έχει αναπαύσει για όσα τράβηξε στην ζωή του. Να είστε καλά να τον θυμόσαστε.

 

Panagiotis Vagianas

Πολυ ωραίο το κείμενο συνάδελφε..... δυστυχώς οι στρεβλώσεις της ιστορίας ηταν και θα είναι πάντοτε πολλές. Η αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων πολύ δύσκολη! Θεωρώ πως η ιστορία σου είναι εκτός απο πολύ ενδιαφέρουσα και πάρα πολύ διδακτική!

 

 

Stelios Petroulakis

Ποσο ομορφα τα λες Σωκρατες!! Λοιπόν εσυ πρέπει να γράψεις σε κάποια φάση της ζωής σου βιβλίο.

 Panagiotis-Sokratis Loumakis

Σε ευχαριστώ, φίλε Στέλιο. Μού βάζεις ιδέες τώρα. Δεν ξέρω, θα δείξει. 😄

 

Elli Zioga

Αυτό συμβαίνει δυστυχώς όταν τους ανθρώπους τους θρέφει το κουτσομπολιό και όχι η πραγματικότητα.

Έχουν τα κότσια να τα πούνε μόνο όπως τους αρέσει.

Πολύ ωραίο Παναγιώτη!!!!!

 

 

Babis Ziogas

Πολύ διδακτική η ιστορία σου γιατρέ.

Ελπίζω όλοι να βάζουμε ένα μικρό λιθαράκι για την αποτύπωση της αλήθειας

Συγχαρητήρια Πάνο Σωκράτη.!!!!

 

Nikos Angelet

τι να πω Πάνο, αφηγήθηκες μια καταπληκτική ιστορία με ιδιαίτερα τεκμηριωμένο τρόπο...ψηφίζω Θουκυδίδη!!! 

Γιάννης Ταραντίλης

Παναγιώτη σε χαιρετώ και σε χαίρομαι για όσα κατά καιρούς γράφεις. Την ιστορία που ανάρτησες μου τη διηγήθηκες πολλά χρόνια πρίν στο Κέντρο Υγείας του Άστρους (ήρθα το 2009). Δυό τρία πράγματα με αυτή την αφορμή. Ο θείος σου διοικούσε την Γ΄ και Δ΄ μοίρες ΛΟΚ. Ξεκίνησαν από τη Σπάρτη στις 18/1. Έφτασαν στις 21. Αποφάσισαν να επιτεθούν στις 22/1 το πρωί για να έχουν ορατότητα. Στον Άγιο Βασίλειο 240 μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ πέφτουν σε κλοιό 900 ή κατ΄άλλους 1200 λοκατζήδων. Ο Μπελάς ( Κ. Παπακωνσταντίνου) γράφει ότι την τύχη του Περδικάρη επεφύλαξαν και σε άλλους για τη διαδρομή Λεωνίδιο - Ναύπλιο. Προφανώς γιατί ένα τέτοιο ταξίδι το κάνεις ακόμα πιο ευχάριστα με παρέα, Δεν ξέρουμε αν την τύχη που Περδικάρη την είχαν και άλλοι συνταξιδιώτες της Α΄ θέσης που επέζησαν. Από μια άποψη ήταν τυχερός ο άνθρωπος. Θα μπορούσε να πιεί δηλητηριασμένο νερό ή δηλητηριασμένο με αρσενικό μέλι σε κυψέλες ή να καεί με βενζίνη ζωντανός ή τραυματίας να αναγκαστεί να βγεί από την κρύπτη του και να εκτελεστεί επί τόπου ή λίγο αργότερα στο θανατοδικείο της Τρίπολης ( 370 θανατικές καταδίκες – αποφάσεις με ποινές, συνολικά 6 χιλιετιών φυλάκισης) για να μάθει εκεί και το Γ΄ψήφισμα. Θέλω να σκεφτούμε σοβαρά τι ήταν αυτό που παρακίνησε αυτό το 17χρονο παιδί να παίξει τη ζωή του κορώνα γράμματα;; (ήταν από τον Στόλο;; ή κάποιο τέτοιο χωριό;) μήπως ήθελε <να αποσπάση εν μέρος εκ του όλου της Επικρατείας, ή να ευκολύνη τα προς τούτο το τέλος τείνοντα σχέδια, συνώμοσεν ή διήγειρε στάσιν ή συνεννοήθη με ξένους ή κατήρτισεν ενόπλους ομάδας, ή έλαβε μετοχήν εις τοιαύτας προδοτικάς ενώσεις.....>;;;

Συγνώμη που έγραψα πολλά. Σου εύχομαι να είσαι καλά, να διαβάζεις, να σκέφτεσαι, να γράφεις. φιλιά.

Panagiotis-Sokratis Loumakis

 Να είσαι καλά φίλε Γιάννη. Σε ευχαριστώ και που μοιράστηκες αυτές τις πληροφορίες και τις σκέψεις σου μαζί μας. Είθε και οι δύο παρατάξεις τού Εμφυλίου να συνειδητοποιησουν τα λάθη τους, χωρίς να απαρνηθουν τις αρχές τους, για να οδηγηθούμε στην συνδιαλλαγή.